Dularfull veikindi settu strik í reikninginn
Hugrún Halldórsdóttir hrífst ekki auðveldlega, hefur ekki lent í ástarsorg og segist vera svona hálfgerður Chandler í Friends – ætli það þýði þá að hún breiði yfir óöryggi með háði, spotti og kaldhæðni? Nei, sjálf segir hún að skjöldinn setji hún upp svo hún verði ekki stungin í hjartastað; svona eins og háðfuglinn Chandler ver sig.
Velta má því fyrir sér hvort Hugrún sé þó ekki frekar Grace úr Will & Grace, því hún stólar á besta vin sinn Ragnar. Þau Ragnar & Hugrún hafa síðustu þrjú árin leigt saman á Laugavegi og hafa fylgst að frá því í fyrsta bekk í barnaskóla. Þau eru ekki par. „Hann er svo skilningsríkur og svo rólegur þegar ég er „tense“.“
Fram að því var hún rígbundin vesturbæ Kópavogs. Hún bjó á Borgarholtsbrautinni alla æsku sína og fram á miðjan þrítugsaldur. Ákvað að sækja framhaldsnám í MH, en saknaði þá svo vina sinna úr Kópavogi að hún mætti næstu önn í MK. Hún hleypti þó heimdraganum og fór í spænskunám í Salamanca á Spáni fyrir tíu árum síðan, þá nýorðin átján ára. Og hún var Au Pair í Lúxemborg eftir menntaskólanám.
Hugrún hefur lífgað upp á sjónvarpsfréttirnar. „Enda fellur mér vel að vinna jákvæðar fréttir,“ segir hún þar sem hún kemur sér fyrir á Kaffitári í Borgartúni, vippar af sér jakkanum og bíður eftir beyglu og gosi sem hún pantaði í afgreiðslunni.
Í skuldafeni eftir veikindi
„Ég var lengi heima hjá mömmu og pabba. Og draumurinn er að kaupa af þeim húsið einn daginn,“ segir hún og brosir svo skín í skjannahvítar tennur og spékoppur myndast í kinn hennar. Hún er miðjubarn foreldra sinna, á eldri systur „sem er alveg eins og ég, bara þremur árum eldri“ og yngri bróður. Hún lýsir því að það hafi ekki komið til af góðu að hún flutti ekki fyrr að heiman.
„Ég lenti í skuldafeni. Ég varð veik á háskólaárunum og fékk yfir mig bylgjur af námslánum sem fóru á yfirdrátt. Ég ákvað því að spara á meðan ég ynni mig út úr því.“
Það var því ekki vegna óráðsíu, kaupgleði og bílalánum sem skuldirnar hlóðust upp. Hún lá rúmföst í nærri eitt ár, sem er ástæða þess að hún var ekki með hugann við hrunið heldur heilsu sína. „Sársaukinn stafaði af hálsliðunum. Árið 2002 byrjaði ég að fá hausverkjaköst sem ágerðust þar til ég árið 2007 til 2008 að ég lá rúmföst. Ég man rosalega lítið eftir þessum tíma. Ég var bólgin, með mígreni og fór til þúsund lækna. Enginn áttaði sig á einkennum mínum. Einu sinni skrifaði læknir upp á þunglyndistöflur! En pabbi sendi mig til sjúkraþjálfarans síns og sagði að það sakaði ekki að reyna,“ segir hún í þann mund sem veitingarnar koma á borðið.
Bjargað af sjúkraþjálfara
„Verkurinn lá yfir öllu höfðinu og andlitinu. Ég átti erfitt með að halda augunum opnum. Sjúkraþjálfarinn tók mig í gegn. Ég fór heim og vaknaði eftir hálfan sólarhring endurnærð. Hann náði að rétta hálsliðina af og leysa um þá. Þegar liðirnir festast svona saman verður allt svo bólgið og taugarnar næmar. Ég skynjaði því kulda, hita og snertingu sem sársauka. Það mátti ekkert gerast svo ég fyndi til.“
Hugrún gat ekki verið á fótum heilan dag. „Ég þurfti alltaf að leggja mig. Þess vegna finnst mér svo gaman að geta unnið í tíu tíma, komið heim en vera samt ekki örmagna og geta farið á kaffihús eftir vinnu. Það var ekki í boði áður. Ég tók lyf svo ég kæmist í tíma. Svo fékk ég hausverkjaköst. Það kom fyrir að ég hafði lesið vel undir próf, fékk svo kast og gat ekki tekið prófið,“ segir hún og nefndir að í háskólanámi sé lítill sveigjanleiki fyrir fólk sem glímir við veikindi.
„Sjúkrapróf vorannar eru kannski á þremur dögum að hausti. Þá tekur maður ekki fimm próf heldur verður að velja og hafna,“ segir hún. Veikindin seinkuðu útskrift Hugrúnar um hálft ár. „En ég skrifaði ritgerðina með starfinu á Mogganum; sem var einmitt á þeim tíma þegar lífið var að verða betra. Og nú finnst mér lífið yndislegt,“ segir Hugrún og bítur í beygluna og heldur áfram þegar við á.
„Ég hugsa ekki um að þetta hafi verið veikindi heldur eitthvað sem gerðist. Ég held að ég sé bjartsýnni og ánægðri en áður. Ég læt litla hluti ekki á mig fá. Ég held þetta tímabil hafi verið til góðs.“
Á fjöllum með 20 kg á bakinu
Hugrún vill lítið gera úr þessari reynslu sinni og viðurkennir að hún hafi ekki sagt öðrum en foreldrum sínum á þessum tíma frá raunum sínum. „Ég sagðist alltaf vera ótrúlega upptekin. Ég sagði fólki ekki frá því að ég væri sofandi heima.“ Hugrún varð ekki laus allra mála eftir þennan eina tíma hjá sjúkraþjálfaranum. Hún fer einu sinni til tvisvar í viku til sjúkraþjálfara.
„Ég held mér við. Stundum er ég ótrúlega góð, en stundum fæ ég köst. Ef sjúkraþjálfarinn er veikur verð ég einnig veik,“ segir hún og brosir. „Það er því eins gott að hann haldi áfram að starfa.“
Það fer Hugrúnu Halldórsdóttur vart vel að vera rúmföst. Hún ber hraustleikann með sér. „Útivera. Ef úti væri ekki til myndi ég örugglega ekkert hreyfa mig,“ segir hún og hlær, enda alin upp af foreldrum sem elska fjöll og firnindi. Hún fór um tíma örsjaldan með þeim en svo kviknaði áhuginn. Hún gekk bæði Fimmvörðuháls og Laugaveginn í fyrrasumar og fór tíu til tuttugu sinnum upp Esjuna. „Mér fannst allt í einu svo yndislegt að ganga með góðu fólki. Á göngu gleymi ég þreytu og því að vera með 20 kíló á bakinu.“
Hún finnur ekki allar týpur í fjallgöngum en þær hittir hún í starfi sínu sem sjónvarpsfréttamaður. „Það kom mér ánægjulega á óvart hversu opið fólk er, tilbúið að koma fram í sjónvarpi og kemur vel fyrir. Fjölbreytnin í starfinu eru helstu kostur þess og maður hittir svo margt fólk. Mér var strax tekið opnum örmum á Stöð 2,“ segir Hugrún, sem kom þangað frá Morgunblaðinu fyrir rétt rúmu ári, þar sem hún hóf störf sem ritari við sameiginlegar sjónvarpsfréttir mbl.is og Skjásins, en vann sem blaðamaður við menningu og innlendar fréttir þegar samvinnunni lauk.
Lætur lífið teyma sig áfram
Þótt hún slæi ekki hendinni á móti aukinni ábyrgð á fréttastofu Stöðvar 2 bærist leyndur draumur innra með henni: „Þetta er Hugrún Halldórsdóttir, sem talar frá Madríd.“ Hún hlær og segist gjarna vilja leysa hinn kyngimagnaða Kristinn R. Ólafsson af, sem er vel enda var hún Spánverji í fyrra lífi...
„Ég hef svo mikla tengingu til Spánar, svo það hlýtur að vera. Ég elska spænska tónlist, spænskar fréttir og er alltaf inni á vefjum El Pais og El Mundo,“ segir hún. En þrátt fyrir skynsemi – eða kannski vegna hennar – hefur hún ekki skipulagt lífshlaupið í þaula. „Ég horfi sjaldan til framtíðar, læt hlutina gerast og plana lítið. Mjög lítið,“ segir hún og hlakkar til að lifa lífinu. Hún vefur bláa treflinum um hálsinn og teygir sig eftir kápunni og kveður. Hún er rokin út í mánudagsrigninguna.
Gunnhildur Arna Gunnarsdóttir
.(JavaScript must be enabled to view this email address)
