Læknar sálarkvilla vegna fyrri lífa
Drukknaði í sveitum Íslands í kringum 1100 og var því vatnshræddur í þessu lífi. Ákvað áður en hann fæddist að eignast ekki börn, þar sem það var óbærilegt að missa sín tvö í seinni heimstyrjöldinni. Ríkharður Líndal gefur lesendum Fréttatímans innsýn í ólík æviskeið sálar sinnar í mismunandi líkömum í gegnum aldirnar. Ríkarður, sem stendur á sextugu, hefur aðeins búið í eitt ár á Íslandi af síðustu fjörutíu. Hann er doktorsmenntaður sálfræðingur, sem býr með eiginmanni sínum í Norðymbralandi í Ontario-fylki í Kanada og hjálpar einstaklingum í vanda með óhefðbundnum hætti. Hann rýnir meðal annars í fyrri líf þeirra með ákveðinni dáleiðslutækni.
Hann settist við skriftir og níu mánuðum síðar varð til bók. Í Slice Of Life: A Self-Help Odyssey fléttar Ríkarður Líndal uppvaxtarárum sínum í Kópavogi og sumardvöl sinni í sveitum landsins, samkynhneigð sinni og tilgangi lífsins saman í sjálfshjálparbók. Bókin kom út á ensku í mars á þessu ári og vinnur Ríkarður nú að kynningarstarfinu. Markmiðið er að útskýra á einföldu máli hvernig veröldin er sett saman og hvernig hver og einn mótar veruleika sinn.
Ríkarður styðst við spíritisma – þá kenningu að sálir framliðinna geti komist í samband við lifandi fólk. Hann trúir á endurholdgun.
„Grundvallarmarkmið lífsins er að skapa tilfinningar og læra af þeim og skapa þær án þess að fara sér að voða,“ segir Ríkarður þar sem hann situr heima við í húsi sínu og eiginmanns síns Johns Van Bakel. Eplatré og skúlptúrar – sem Ríkarður vinnur að í tómstundum sínum, prýða garðinn þeirra. Hitinn er kominn í 25 gráður og klukkan rétt níu á þriðjudagsmorgni.
Í þrettán ár með John
Þeir Ríkarður og John hafa verið saman síðustu þrettán ár, en giftu sig í fyrra. John starfar sem hárgreiðslumeistari og rekur eigin stofu og þeir eiga tvo hunda: Thor og Loka. Þeir búa tuttugu kílómetrum utan við Coburg í Ontario-fylki Kanada, en í Kanada hefur Ríkarður búið frá árinu 1991. Þangað flutti hann aftur eftir að hafa unnið í ár hér heima á Íslandi, bæði hjá Samtökum áhugafólks um alnæmisvandann og á sálfræðistofu.
Ríkarður er næst elstur fjögurra bræðra sem allir búa hér á landi en yngst er systir þeirra Anna sem einnig býr með fjölskyldu sinni í Kanada. Hann lýsir því í bókinni hvernig foreldrar hans lifðu í ástlausu hjónabandi. Þau skildu. Móðir hans var bandarísk og lést úr brjóstakrabbameini á sjötugsaldri. Snemma uppgötvaði hann samkynhneigð sína en stofnaði ekki til ástarsambands fyrr en eftir tvítugt, þá fluttur úr landi. Hann lýsir því hvernig hann sem barn kveið skólagöngu vegna lesblindu, skrópaði og þróaði með sér stam, sem hann vann bug á með árunum.
Sögur af álfum, fylgjum og draugum fléttast inn í frásögnina í bókinni og í samtölum við Gömlu sálina leiðir hann lesandann að „tilgangi lífsins.“ Þetta hljómar skringilega en frásögnin er skýr og auðskilin, sem var einmitt markmið Ríkarðs. Bækur um endurholdgun séu oftar en ekki of fræðilegar fyrir meðal Jóninn.
„Sálin deyr aldrei og að við lifum samtímis í þessu lífi og utan þess. Maður er alltaf í sambandi við yfirsálina,“ segir hann og greinir í bókinni frá fjórum hlutum sem móti manninn: Yfirsálin, sálin sjálf, innri einkenni og ytra egó. Yfirsálin og sálin séu andi mannsins, innri einkenni séu undirmeðvitundin en ytra egóið meðvitundin.
Dauðinn engin endalok
„Þetta eru ekki trúarleg hugtök fyrir mér. Þetta er afstaða til lífsins sama hvaða trúarbrögðum fólk tilheyrir,“ segir hann. Það kemur ekki á óvart að með þessa sýn að leiðarljósi óttast hann ekki dauðann.
„Nei, það geri ég ekki. Maður deyr ekki í merkingu yfirsálarinnar. Það deyr enginn í þessu lífi fyrr en hann hefur ákveðið að deyja. Dauði er aldrei slys,“ segir hann. „Hins vegar lifum við hér á jörðinni og við verðum að gera það sem við getum til að halda í lífið og fyrirbyggja að aðrir taki sitt líf eða fari sér og öðrum að voða.“
Og það er markmið bókarinnar; að hjálpa þeim sem eiga á hættu að fara sér að voða. „Sjálfsmorð og sjálfsmorðstilraunir ungmenna 15 til 24 ára eru algengar hér í Kanada. Tuttugu prósent þeirra sem deyja á þessum aldri taka líf sitt. Flestir deyja af slysförum, en sjálfsmorð eru næst algengust. Þau eru sérstaklega algeng meðal samkynhneigðra.“ Með því að tileinka sér þennan þankagang er hægt að hjálpa mörgum, segir hann, og fyrirbyggja slíka atburði.
En hver hellir sér út í spíritisma án þess að trúa eða jafnvel sjá? „Ég tel mig ekki vera skyggnan,“ segir Ríkarður og hlær. Hann kveðst þó hafa rætt við ömmu sína frá bænum Lækjamóti og afa í Ameríku eftir andlát þeirra. „Er maður skyggn þá? Ég veit það ekki,“ svarar hann sposkur og segir frá því að afi hans hafi sagt honum frá atviki sem faðir hans átti eftir að upplifa síðar um daginn og hann gat borið undir hann og fengið staðfest.
Upplifði sálina utan líkamans
En hugmyndirnar sem hann kennir snúast þó ekki um drauga heldur að víkka skilning fólks á lífinu. Þannig lýsir hann því meðal annars í bókinni hvernig sál getur yfirgefið líkamann og tengst öðrum víddum þegar líkaminn sefur.
Ríkarður segir að hann hafi haft gaman af parasálfræði (e. parapsychology) í gegnum árin en hafi kynnst þessum hugmyndum þegar hann vann með alnæmissjúkum á Mount Sinai-spítalanum í Tórontó. „Þeim fannst mörgum þægilegt að hugsa til þess að þótt þeir væru að deyja úr alnæmi væri lífið ekki nauðsynlega á enda.“
Ríkarður bjó framan af ævi sinni í Kópavogi en eftir framhaldsskólanám lauk hann B.S.-gráðu í sálfræði frá University of Toronto og meistaragráðu í sálfræði frá University of Guelph í Ontario í kjölfarið. Doktorsgráðu í faginu tók hann í York University á Englandi. Eftir að hafa starfað með ungu fólki í fangelsi, stýrði hann göngudeildaráætlun fyrir ungt fólk með geðraskanir við Kitchener-Waterloo sjúkrahúsið í Ontario en vann síðan við fyrrnefndan Mount-Sinai-spítala. Ríkarður opnaði svo einkastofu sína í byrjun tíunda áratugarins og sérhæfði sig í endurliti til fyrra lífs og tilvistar, eins og hann lýsir sjálfur.
Sálarkvöl vegna fyrri lífa
„Stundum er sálfræðileg þörf fyrir því að upplifa fyrri líf. Fólk getur átt í erfiðleikum í þessu lífi, það hefur verið í meðferð, ekkert gengur og ekkert sem skýrir vanlíðanina. En svo þegar það er dáleitt og ég fæ það til að rekja minningar úr fyrri lífum, kemur oft fram eitthvað atvik sem höfðar akkúrat til erfiðleikanna sem það á við að etja í þessu lífi. Þegar viðkomandi man þessar minningar og upplifir það sem það fór í gegnum í fyrra lífi fær hann bót meina sinna.“ Ríkarður tekur dæmi:
„Segjum sem svo að einhver sé fæddur hræddur við eld án nokkurra útskýringa, þá kemur það stundum upp að sá upplifði eldsvoða í fyrra lífi. Við þá vitneskju fer óttinn um leið úr þessu lífi. Þannig að hopanir til fyrra lífs (e. past life regression) og fyrri lífa meðferðir (e. past life therapy) hjálpa,“ segir hann. Spurður hvort fólk þurfi að trúa til þess að fá bót meina sinna segir hann svo ekki vera.
„Allir hafa sínar skoðanir og margir eru skeptískir,“ segir hann. „Ég hef dáleitt fólk og fengið það til að muna fyrri líf þótt það hafi enga trú á þessum fræðum. En það man og því batnar jafnmikið og hinum.“
Var pólskur gyðingur
Sjálfur hefur Ríkarður kynnst fyrri lífum sínum. Hann er afslappaður spurður um þau og fer ekki of nákvæmlega ofan í þá reynslu. „Í síðasta lífi var ég pólskur gyðingur. Það var í annarri heimstyrjöldinni. Ég hef aðallega verið í Evrópu. Ég var læknir í Frakklandi á átjándu öld,“ segir hann og spurður um frásagnir í bókinni um að hann hafi drukknað á Íslandi í kringum 1100 og verið indíáni í fyrra lífi, segir hann að það sé enginn skáldskapur.
„Flestir hafa lifað mörg, mörg líf. Við erum flest öll gamlar sálir. Hugmyndin er að við komum aftur og aftur til að öðlast nýja reynslu, fleiri fleti á þróunarferli sálarinnar,“ segir hann. En blaðamaður vill meira. Gyðingur? Seinni heimstyrjöldin? Ríkarður lýsir því þá að fyrir þetta líf hafi hann ákveðið að hann yrði barnlaus. Reynslan úr því síðasta hafi verið honum of erfið. Kona hans og börn hafi látist í stríðinu og hann skotinn í hausinn í einhvers konar búðum harmi slegin eftir missinn.
„Ég ákvað því að taka mér frí í þessu lífi,“ segir hann. Ertu að grínast í mér? spyr blaðamaður eða er þér full alvara? „Alvara. Við ákveðum nefnilega áður en lífið byrjar í stórum dráttum hvernig það mun verða.“
Og spurður hvernig þessum skoðunum hans sé almennt tekið segir hann Íslendinga mjög opna fyrir þeim enda álfar, huldufólk og draugar meðal arfleifðar landans.
„Ungir krakkar leika sér oft einir og þegar þeir eru spurðir þá segjast þeir oft hafa verið að tala við afa eða ömmu sem eru látin. Það þykir sjálfsagt,“ segir hann. Fólk sé almennt opið fyrir ólíkum hugmyndum um lífið. Spurður um fjölskyldu hans og bróður sinn Eirík sem einnig er sálfræðingur, svarar hann. „Hann er ekki inni í þessari tegund sálfræðinnar. Hann er hefðbundnari sálfræðingur.“ Ríkarður hlær. „Ég er lærði hefðbundna sálfræði en ég hef þróast í þessa spíritisma átt. Það er ekki sérstaklega algengt meðal sálfræðinga.“ Vangaveltur um tilgang lífsins hafi dregið hann áfram.
Lífið nær nefinu lengra
„Mér finnst að afstaða mín til lífsins þurfi að vera breið. Ég las svo mikið um parasálfræði í gegnum árin og trúði að lífið hlyti að vera stærra og meira en það sem maður hefur fyrir framan nefið á sér.“ En hver er tilgangurinn með því að fæðast alltaf að nýju?
„Ég tel að tilgangurinn sé sá að yfirsálinni finnist gaman að læra nýtt og verða smám saman æðri. Við séum í rauninni hluti af öllu og hluti af guði líka. Það er guð í öllum að einhverju leyti. Allar sálir eru tengdar. Ef að þú meiðir aðra sál ertu að skaða sjálfa sig. Ef að fólk skilur þá tengingu hættir það kannski að fara illa með aðra. Maður ræður ekki fram úr vandamálum með því að heyja stríð við annan,“ segir hann.
„Ég hugsa að þetta sé þungt í vöfum fyrir marga og ég er ekkert að reyna að tala um fyrir fólki eða þvinga það í að hafa þessar skoðanir á tilgangi lífsins. En ég tel að sjónarsvið þeirra sem þær hafa víkki mikið. Samheldnin verður meiri og markmið lífsins er í betra farvegi en annars – þannig virkar það fyrir mig.“
Nálgast má bókina á: http://self-helpodyssey.com/
Gunnhildur Arna Gunnarsdóttir
.(JavaScript must be enabled to view this email address)
