Fréttatíminn

image description
13.01 2012

Var meira en hundrað kíló en keppir nú í fitness

Þegar Anna Lovísa Þorláksdóttir var átján ára sýndi vigtin 104 kíló. Hún var andstutt og henni leið illa. Rúmlega tveimur árum síðar er hún komin í keppisform í fitness og tilveran hefur tekið á sig nýjan lit. Í viðtali við Sölva Tryggvason segir hún söguna að baki hamskiptunum. Ljósmyndir/Hari

Það er með þéttu handataki sem ég heilsa Önnu Lovísu Þorláksdóttur í miðbæ Reykjavíkur. Óvenju þétt. Því hefur löngum verið haldið fram á Íslandi að handatak segi mikið um fólk og í þessu tilviki á þéttleikinn vel við. Þessi tuttugu og tveggja árs gamla Hafnarfjarðarmær, sem átti afmæli í vikunni, virðist algjört orkubúnt. Ákveðin og kraftmikil ung kona. Það er hret úti og slabb á götunum og árið er rétt að hefjast. Margir hafa sett sér áramótaheit, en dæmin sýna að fæstir standa við þau. En Anna Lovísa hefur staðið við sitt frá í byrjun árs 2009. Fyrsta markmiðið var að komast í kjörþyngd og næsta markmið var að fara á svið í fitness. Hvort tveggja hefur gengið eftir. Á rúmum tveimur árum hefur hún farið úr því að vera í hættulegri yfirvigt yfir í keppnisform í fitness. Þegar Anna Lovísa var aðeins 18 ára gömul var hún orðin 104 kíló, leið illa með sjálfa sig og heilsan var að gefa sig. Við hefjum samtal okkar þar.

Fékk nóg af sjálfri sér
„Ég leit í spegil einn daginn og ákvað að þetta gengi ekki lengur. Ég var hætt að geta spilað fótbolta, sem ég hafði stundað frá því ég var sex ára, af því hnén voru alltaf slæm, ég pústaði mig mörgum sinnum á dag við astma og sjálfsmyndin var í molum. Ég var ennþá bara í menntaskóla, en mér leið eins og lífið væri að sigla framhjá mér, þegar það átti að vera rétt að byrja,“ segir Anna Lovísa, sem segist alla tíð hafa verið þétt, eða þybbin, þó að hún hafi verið á kafi í íþróttum – komin í meistaraflokk í knattspyrnu aðeins fjórtán ára gömul. Það var ekki fyrr en hún hætti að æfa, sautján ára sem tók að stefna í óefni.
„Matur var farinn að vera eitt af því fáa sem veitti mér einhverja vellíðan, þó að hún hafi auðvitað varað stutt. Ég borðaði til að láta mér líða betur og var kominn á þann stað að kæruleysið var alls ráðandi. Skítt með þetta, ég er hvort eð er of þung. En fólk sá svo sem ekkert utan á mér að mér liði illa. Ég var í hlutverki fyndnu feitu gellunnar þegar ég var á meðal fólks, en mér leið mjög illa. Bæði var allt orðið erfitt og mikið andlegt slen yfir mér og svo var ég með lélega sjálfsmynd,“ segir Anna Lovísa, sem þótti líka leiðinlegt að bera sig saman við bestu vinkonu sína, Söru Björk Gunnarsdóttur, sem er komin í atvinnumennsku í knattspyrnu.
„Auðvitað langaði mig að geta jafn mikið og hún. Ég var kominn í meistaraflokk fjórtán ára og hafði allt mitt líf verið í fótboltanum. Það var allt í einu farið, eins og svo margt annað.“
Sem fyrr segir fékk Anna Lovísa einfaldlega nóg í byrjun árs 2009 og ákvað að berja í borðið og segja hingað og ekki lengra.

Astminn hvarf og sjálfstraustið kom
„Ég byrjaði á að taka út hvítan sykur, hætta brauðáti , minnka einföld kolvetni í fæðunni og borða minni skammtastærðir. Ég fann mjög fljótt að ég var á réttri leið, þó að þetta hafi ekki gerst á neitt undraverðum hraða. Mér fór að líða betur og hélt mínu striki. Það má segja að ég hafi lést á mjög heilbrigðan hátt, ekki of hratt, þannig að húðin náði að aðlaga sig. Eftir tuttugu kíló fór pústið sem ég notaði við astmanum og ég hef ekki notað það síðan. En það var ekki fyrr en eftir um það bil ár sem ég áttaði mig almennilega á breytingunni sem hafði orðið. Þá sá ég gamlar myndir og mér krossbrá. Margt feitt fólk er ekkert ósvipað þeim sem eru með átröskun að því leyti að það sér sig ekki jafnfeitt og það er. Ég sá aldrei hundrað og fjögur kíló í speglinum. Það var ekki fyrr en mamma sýndi mér um daginn myndir síðan um jólin 2008 að ég áttaði mig á hversu vonda stöðu ég var komin í. En það er ekki síður andlega sem mikil breyting hefur orðið. Maður treystir sjálfum sér betur og líður betur á allan hátt.“
Í apríl 2011 ákvað Anna Lovísa að taka næsta skref og skora sjálfa sig á hólm. Hún var þá nokkurn veginn komin í kjörþyngd og fór með vinkonu sinni að horfa á keppni í fitness.

Óraunverulegt að standa á bikini í stóra salnum í háskólabíói
„Ég ákvað að láta á það reyna hvort ég gæti keppt í nóvember. Bæði vegna þess að mig langaði til þess og líka vegna þess að ég var hrædd um að ef ég setti mér ekki markmið myndi kannski allt fara í sama farið aftur, þar sem ég var ekki vön því að standa í stað í þyngd. Það var bæði erfitt og skemmtilegt að undirbúa sig undir mótið. Það reynir mjög mikið á mann vikurnar fyrir mót og ég gæti til að mynda ekki keppt þrisvar til fjórum sinnum á ári eins og sumir gera.“
Í undirbúningnum fékk Anna Lovísa endanlega staðfestingu á því að einföld kolvetni og mjólkurvörur væru ekki fyrir hana.
„Ég tók alltaf minn nammidag einu sinni í viku og þá var ég orðin svo hrein að ég fann áhrifin af sykrinum og mjólkinni. Ég var þung í maganum og fékk brjóstsviða og ógleði daginn eftir nammidagana. Þetta er mjög misjafnt á milli einstaklinga. Ég hætti að borða kolvetni fjórum vikum fyrir mót og fannst það ekkert hræðilega erfitt. En svo voru að keppa með mér stelpur sem hættu kolvetnum í eina viku og voru ítrekað næstum lentar í árekstrum, af því að heilinn í þeim virkaði varla,“ segir Anna og hlær.

Þegar ég bið hana að lýsa tilfinningunni að standa á sviði í fitness keppni eftir að hafa glímt við alvarlega offitu stendur ekki á svörum
„Þetta var eiginlega óraunverulegt. Ég sem þorði ekki einu sinni í sund stóð allt í einu á bikini í stærsta salnum í Háskólabíói. Ég var næstum hætt við rétt áður en ég steig á svið, en þegar þetta var afstaðið leið mér eins og ég hefði farið í fallhlífarstökk. Þess vegna langar mig að gera þetta aftur. Síðast keppti ég fyrir sjálfa mig, en núna langar mig að keppa af alvöru.
Hún segist meðvituð um að það sé hætta á annars konar öfgum í vaxtarrækt og fitness.

Hræðslan við lóðin er misskilningur
„Ég þarf að læra að finna jafnvægið og halda mér í eðlilegri þyngd og held að það muni takast. Ég verð að passa mataræðið, því ég mun alltaf eiga auðvelt með að fitna. En það er svo mikill misskilningur að halda að það þurfi að vera leiðinlegt að borða hollan mat. Þegar manni líður betur fer manni að finnast maturinn góður og lærir líka að halda í fjölbreytnina.“
Anna Lovísa æfir núna yfirleitt fimm sinnum í viku, en eykur það upp í sex til átta skipti fyrir mót. Hún æfir nær eingöngu með lóð og segir það algengan misskilning hjá konum að þora ekki að styrkja vöðvana af ótta við að verða stórar. Að sama skapi þýði ekkert að borða of lítið, því þá hrynji brennslan niður í ekki neitt. Sjálf hefur hún gert þessi mistök og talar því af reynslu. Hún mælir með því að þeir sem vilji taka á offitu tali við fagaðila og á eitt ráð fyrir konur sem vilja koma sér í form: „Stelpur, ekki vera hræddar við lóðin!“

Sölvi Tryggvason
 





Til baka

Kaupstaður