Heitir vængir
Kjúklingavængir í sterkri sósu er vinsæll forréttur. Á veitingastöðum eru þeir yfirleitt djúpsteiktir í olíu en ekkert kemur í veg fyrir að grilla þá á svölunum.
Klassíkin er að nota vængi en það er ekki bannað að nota hvern þann part af hænunni sem fellur til. Séu kjuðar á boðstólum er einna best að brúka þá. Kjuðinn er upphandleggurinn eða uppvængurinn öllu heldur og ber meira kjöt en framvængurinn og er því praktískari til átu þótt margur kjósi nú stökkan framvæng með mikilli sósu.
Vænginn á teinana
Það þarf að hita grillið vel, strá salti og pipar á vængina og skella þeim svo á funheitt grillið. Passa að brenna þá ekki. Þegar búið er að fá grillrendur á alla þá staði sem grillrendur koma á þarf að koma kjúklingnum í var. Það er að segja hafa ekki eld undir kjötinu. Annað hvort með því að slökkva á brennara undir því eða færa þar sem engin eru kolin. Þegar kjúklingurinn hefur tekið smá lit er gott að pensla með einhverjum grillelexír. Slurkur af þeirri barbíkjúsósu keypt var síðast þynnt aðeins með smá bjór og pínu hunangi eða hlynsýrópi er ágætis elexír til verksins. Þessu er penslað á af og til meðan á grilltímanum stendur og hann mun standa í svona hálftíma, – þrjú korter ef allt á að vera dautt. Passa að hafa lokið á eins mikið og hægt er til að hitinn fjúki ekki út í sumarnóttina.
Sósan
Á meðan þessu hefur staðið er grillarinn búinn að blanda sterku sósuna sem á að hjúpa vængina með. Miklivægasta hráefnið í þessa sósu er sterka sósan sjálf eða það sem kallað er á ensku „hot sauce“. Þetta eru sterkar piparsósur, oftast byggðar upp með ediki þótt það sé ekki algilt. Sú sem lengst hefur verið fáanleg og því þekktust á Íslandi er gamla góða Tabasco. Sú er t.d. búin til úr gerjuðum pipar með sama nafni og blönduð með ediki. Þannig að ef Tabasco á ekki upp á pallborðið er hægt að finna fleiri tegundir því úrval þessara sósa hefur verið að aukast talsvert hér á landi síðustu misserin. Þær bragðast langt því frá eins og eru missterkar þannig að það er um að gera að prófa sig áfram.
Þegar rétta sósan hefur verið valin er bráðnu smjöri blandað saman við í hlutföllunum einn af sósu á móti hálfum af smjöri. Magn fer eftir fjölda kjúklingavængja og hve mikið af sósu á að vera á hverjum bita. Blandan er svo hituð í smá stund áður en rjúkandi heitum kjúklingnum er kastað saman við í stórri skál. Margur Buffalóbúinn hefur svo borið vængina fram með gráðostasósu einhverskonar. Sé ætlunin að hafa þetta alveg ekta Buffaló-upplifun er boðið upp á sellerístauta líka.
Mygluostasósa hússins
Þegar blanda á hvurs konar kaldar sósu er um að gera að fara ekki nákvæmlega eftir uppskriftum heldur auka við það sem þykir gott og minnka það sem ekki fellur jafn vel í kramið.
Í mygluostasósu, oftar nefndar gráðostasósur þótt ekki þurfi endilega að nota þá gerðina, þarf því að nota mygluost. Þeir sem ekki vilja slíkt á sterku vængina sína nota aðrar sósur eða sleppa þeim alveg og njóta bara sterka bragðsins.
Blanda, með gaffli, saman uppáhalds mygluosti fjölskyldunnar eins og gráðosti, Kastala eða jafnvel Gorgonsola við smá rjómaost. Bæta svo nokkrum skeiðum af majónesi, sýrðum rjóma og súrmjólk saman við þangað til sú áferð sem sóst er eftir næst. Því næst er gott að kreista smá sítrónusafa yfir, setja pínulítið edik, epla-, hvítvíns- eða jafnvel rauðvíns- duga öll til.
Smakka svo til með salti og pipar. Geyma inni í kæliskáp í klukkutíma eða tvo.
Haraldur Jónasson
.(JavaScript must be enabled to view this email address)
