Sultur, mauk og sykursíróp
Og þótt það sé hægt að frysta flestallan mat, mun frystikistan líklega aldrei útrýma eldri aðferðum – blessunarlega. Og óbærilegur ótti nútímamannsins við aukakílóin mun líklega ekki heldur ná að hræða fólk frá því að borða og búa til sultur – vonandi.
En þetta tvennt – kælitæknin og óttinn við sykurinn – er í raun útgangspunktarnir í nýju kveri eftir Sigurveigu Káradóttur. Sigurveig selur hafraklatta og margt fleira undir nafni Matarkistunnar. Hún heldur líka úti matarbloggi og hefur reynt að veita skólamötuneytum virkt aðhald ásamt þeim Margréti Gylfadóttur og Sigurrós Pálsdóttur (þær þrjár voru að gefa út bók um nesti fyrir þá sem vilja sneiða hjá mötuneytum og mæta í vinnu eða skóla með hollmeti að heiman). Og svo er Sigurveig eiginkona Egils Helgasonar og móðir Kára, sem er áberandi aukapersóna í bloggi Egils.
En hvað um það; tillegg Sigurveigar er að nota kosti ísskápsins og sykursins og eins lítið af göllunum og hægt er. Hefðbundin uppskrift að sultu er einn hluti ber eða rabarbari og einn hluti sykur. Slík sulta geymist mánuðum saman. Sultan er þá svo sæt að engar bakteríur þola við. En þar sem fólk óttast sykurinn notar Sigurveig helmingi minni sykur í sínar uppskriftir. Þær sultur og þau mauk geymast náttúrlega miklu síður. Og lausn Sigurveigar er að búa til minna af sultunni og geyma hana í ísskáp. Þar ætti hún að haldast fersk og fín í nokkrar vikur. Þegar hún klárast, býr fólk síðan til nýja sultu og allt aðra.
Úr því að við erum að fjalla um jarðarber þá er hér jarðarberjasulta frá Sigurveigu: Setjið hálft kíló af jarðarberjum og 250 grömm af sykri í pott ásamt 20-30 ml af vatni og einni eða tveimur kanilstöngum. Látið malla við vægan hita í 25-30 mínútur eða þar til sultan er hlaupin en jarðarberin ekki öll orðin að mauki.
