Bíódómur:Þarft spark í rassinn
Börn geta, þrátt fyrir engilfagra ásjónu, verið grimm og hjá þeim er oft stutt í villidýrið ekki síður en hjá þeim fullorðnu. Frumskógarlögmálið ríkir á skólalóðinni þar sem þetta leiðinda samfélagsmein, eineltið, blossar upp þegar tuddarnir þefa uppi þá veikustu í hjörðinni og hossa sjálfum sér með því að beita þá andlegu- og líkamlegu ofbeldi.
Bandaríska heimildarmyndin Bully tekst á við ömurlegt eineltið með því að segja sögu fimm krakka sem allir þurfa að þola útskúfun og stöðugar ofsóknir án þess að geta sér nokkra björg veitt. Krökkunum er fylgt eftir með kvikmyndatökuvélinni í skólabílnum, í skólanum og á förnum vegi og alls staðar leynast villidýrin og útdeila eymd og ógeði af einurð og festu.
Þjáning krakkana er vægast sagt áþreifanleg í Bully ekki síður en örvænting og ráðaleysi fjölskyldna þeirra sem standa fullkomlega máttvana andspænis meininu. Áhuga-, getu- og úrræðaleysi skólastjórnenda fá einnig sitt pláss. Afneitunin er ræktuð af elju og rétt bráir af fólki þegar eineltið kostar mannslíf en síðan er augum og eyrum lokað aftur. Bully er því tímabært og þarft spark í rassgatið á fólki. Gott spark sem fólk hefur gott af því að fá.
Bully tekur virkilega á og er síður en svo auðveld á að horfa en að sama skapi gríðarlega mikilvæg mynd og sem allra flestir ættu að hlunkast til þess að sjá hana, neyða sjálfa sig til þess að opna augun hugsa sinn gang, ræða málin heimafyrir og leggjast á árarnar með þeim sem reyna að sporna gegn óværunni.
Bully er mikilvæg mynd og leikstjórinn Lee Hirsch hefði gjarnan mátt ganga lengra; óneitanlega saknar maður þess að fá ekki að kynnast ófétunum sem stunda eineltið. Fókusinn er á fórnarlömbunum og þeirra nánustu en auðvitað væri ekki síður fengur að fá að kynnast því hvaða súra sósa gerjast í kollinum á krakkakvikindunum sem stunda eineltið.
Bully ****
Þórarinn Þórarinsson
