Mannsins grimmd
Það er alveg öruggt að sá sem er grimmlyndur við dýrin er ekki góður maður. (A. Schopenhauer).
Þetta eru orð að sönnu og því miður höfum við í Kattavinafélaginu upplifað mikinn óhugnað gagnvart köttum. Mörgum er kannski enn í fersku minni þegar níu kisur fundust í kartöflupoka í Heiðmörk rétt fyrir jólin 2010. Aðeins tveimur þeirra var hægt að bjarga. Í janúar skaut lögreglumaður kött í hrauni í Vestmannaeyjum, hitti hann í augað og kötturinn slapp. Hann kom heim til sín tíu dögum síðar mikið slasaður og lést skömmu síðar. Við höfum fengið fréttir af köttum sem eru skildir eftir einir í íbúð, matarlausir og vatnslausir. Við finnum ketti fyrir utan Kattholt, nú síðast kisu í kassa með hálfa kartöflu með sér, daginn fyrir skírdag. Tveimur dögum áður hafði köttur verið skilinn eftir fyrir utan Kattholt um nótt. Maður sem var á leið til Keflavíkur sá kælibox í hrauninu við Kúagerði, furðaði sig á hvers vegna það væri þar og fór að athuga málið. Í kæliboxinu voru sex dauðskelfdar kisur, allar fárveikar þegar komið var með þær í Kattholt. Í fyrradag voru tvær stúlkur á göngu með hundana sína í Heiðmörk þegar þær sáu svartan ruslapoka sem rækilega var bundið fyrir. Í pokanum var læða með átta kettlinga úr tveimur gotum. Einn þeirra var með vatnshöfuð. Stúlkurnar komu kisunum umsvifalaust á Dýraspítalann í Víðidal þar sem hlúð var að þeim þar til þær voru fluttar í Kattholt. Þessar frásagnir eru aðeins brotabrot af því sem við upplifum um grimmd manna.
Skaddaðar sálir
Hvað gengur fólki til? Í dýraverndarlögum er skýrt kveðið á um að dýr skuli aflífa á sársaukalausan hátt. Hvers vegna hlýðir fólk ekki lögunum? Hvers vegna láta kattaeigendur ekki gelda högna og gera ófrjósemisaðgerðir á læðum? Með því að framfylgja ekki einföldum beiðnum er hér offjölgun á köttum, sem fá ekki allir heimili. Kattholt er eina dýraathvarfið á Íslandi og getur ekki endalaust tekið á móti kisum.
Það er beiðni mín til þeirra sem ekki geta haldið kisunum sínum að fara með þær til dýralæknis og lofa þeim á sofna á mannúðlegan hátt. Ein sprauta, og þær eru komnar á eilífðar veiðilendur kisuhimna.
Hina, dýraníðingana, sem hafa svo skaddaða sál að þeir murka lífið úr dýrum sínum er lítið hægt að gera fyrir nema sitja fyrir þeim og ná þeim svo þeir fái þá refsingu sem þeim ber.
Það er erfitt fyrir okkur í stjórn Kattavinafélagsins og starfsmenn Kattholts að upplifa slíka grimmd sem við höfum horft upp á bara núna síðustu daga. Við erum ekki með hjarta úr steini. Við vinnum sjálfboðastarf til að bjarga köttum og ekkert er sárara og erfiðara fyrir okkur en horfa upp á þá grimmd sem býr í sumu fólki.
Tómas Guðmundsson segir í minningarljóði sínu til hundsins síns, Stubbs:
Úr langri reynslu vann ég vissu þá,
að vonlaust sé að finna mönnum bjá
þá kosti, er hrjáðum heimi megi duga
og hroka, grimmd og morðfýsn yfirbuga.
Hversu sönn þessi orð eru.
Anna Kristine Magnúsdóttir, formaður Kattavinafélagsins
